پیشگفتار:

سلام دوستان خوبم. البته من نوازنده ی هارپ (چنگ) نیستم ولی یکی از علاقمندان به این ساز هستم و قصد دارم مطالبی هرچند ناقص رو تقدیم همه ی دوستداران ساز هارپ بکنم. متاسفانه با وجود اینکه چنگ، یک ساز رویایی و زیبا، در ایران باستان و بخصوص در دوره ی ساسانیان خیلی رونق داشته اما امروزه می بینیم در کشور ما تعداد انگشت شماری استاد و هنرآموز برای آموز این ساز وجود دارن و تهیه کردنش هم تا حدودی مشکله (شاید یکی دو سازنده در داخل ایران پیدا بشن که بصورت تخصصی هارپ یا چنگ می سازن)


کمی بیشتر با ساز چنگ آشنا شویم:

در [ میهمان گرامی برای مشاهده لینک ها نیاز به ثبت نام دارید] و [ میهمان گرامی برای مشاهده لینک ها نیاز به ثبت نام دارید] میتونید مطالب خوبی در مورد هارپ (چنگ) پیدا کنید.
چنگ یک ساز زهی باستانی هست که در کنار عود از اصیل ترین سازهای ایرانی محسوب میشه. تصویر چنگ در تمامی آثار باستانی ایرانیان از هخامنشیان گرفته تا سلوکیان دیده میشه. شکل ساز چنگ از کمان نشات می گیره و ظاهرا ایده ی ساختنش بخاطر صدایی که از زه کمان بعد از رها کردن تیر ایجاد میشه، بوجود اومده.
البته ظاهرا ساز چنگ خاستگاه های دیگه ای هم داشته اما ظاهرا به عنوان قدیمی ترین ساز زهی جهان ، 6 هزار سال پیش در خوزستان یافت شده!
واژه های چنگ و هارپ معادل هم هستن. در کشورهای خارجی هارپ یه اسم عام برای انواع این ساز هست.
انواع ساز چنگ به چهار دسته ی کلی ارکستری، سنتی، تزئینی و باستانی تقسیم میشه که خودشون 17 گونه شکل مختلف دارن.

در مورد ساز چنگ نکات فنی و حاشیه ای زیادی هست که من به همین مقدار بسنده می کنم. (برای یافتن اطلاعات بیشتر به ویکی پدیا مراجعه کنید)




وضعیت کنونی چنگ در ایران:


چنگ باستانی ایرانی توسط آقای عبدالعلی باقری نژاد بازسازی شده و ایشون آموزشگاهی تاسیس کردن و چندبار ه